Το Pontiglio Winery βρίσκεται σε μια περιοχή με πολύ πλούσια ιστορία στην αμπελοκαλλιέργεια. Η καλλιέργεια του αμπελιού χάνεται στα βάθη των αιώνων. Υπάρχουν πάρα πολλές ιστορικές αναφορές γι αυτό: Πρώτη φορά στον Όμηρο αναφέρεται το κρασί και η καλλιέργεια του αμπελιού στην Κέρκυρα, όταν κατά τη φιλοξενία του Οδυσσέα στη χώρα των Φαιάκων, του προσφέρθηκε άφθονο κρασί.
Μια σημαντική αναφορά για την αμπελοκαλλιέργεια στην Κέρκυρα βρίσκεται στα Ελληνικά του Ξενοφώντα (6.2.6). Το 373 π.Χ. ο Σπαρτιάτης στρατηγός Μνάσιππος αποβιβάστηκε στην Κέρκυρα και οι στρατιώτες του λεηλάτησαν «…τις αγροτικές περιοχές, που ήταν ωραιότατα καλλιεργημένες και φυτεμένες, καθώς και τις μεγαλόπρεπες επαύλεις και τις αποθήκες κρασιού που ήταν χτισμένες στ᾽ αγροκτήματα· τόσο, ώστε λεγόταν ότι οι στρατιώτες του κακόμαθαν σε σημείο να μη δέχονται να πίνουν άλλο από αρωματικό κρασί.»
Γύρω στο 200 μ. Χ. ο Αθήναιος στους Δειπνοσοφιστές του αναφέρει το κερκυραϊκό κρασί είναι ευχάριστο όταν παλιώνει.
Κατά την παράδοση της Κέρκυρας στους Βενετούς το κρασί ήταν το σπουδαιότερο προϊόν του νησιού (Mustoxidi, Delle Cose).


Ο Στέφανος Μάστρακας σε «Μια περιγραφή των Κορφών καμωμένη το 1630» αναφέρει ότι η Κέρκυρα «… παράγει μέλι, κερί και μεγάλη ποσότητα λαδιού, αλλά ακόμη μεγαλύτερη κρασιού τέλειας ποιότητας …».
Ο Στυλιανός Βλασσόπουλος στις «Στατιστικές και Ιστορικές περί Κερκύρας ειδήσεις» των αρχών του 19ου αιώνα, σχετικά με το κρασί, αναφέρει ότι παράγονται περίπου 120.000 βαρέλες το χρόνο.
Η αμπελοκαλλιέργεια όμως σ’αυτό τον τόπο δέχτηκε αρκετά πλήγματα. Το πρώτο πλήγμα ήρθε στα τέλη του 19ου αι όταν εμφανίστηκε ο περονόσπορος (plasmopara viticola),που τα πρώτα χρόνια κατάστρεψε ολοκληρωτικά τις σοδιές. Μέχρι ο κόσμος να καταφέρει να τον αντιμετωπίσει εγκαταλείφτηκαν αρκετά αμπέλια. Το δεύτερο πλήγμα ήρθε μετά το τέλος του β παγκοσμίου πολεμου.Υφεση οικονομική και έλλειψη χεριών ανάγκασαν τους αγρότες να ξαμπελώνουνε και να φυτεύουν ελιές. Όπου σήμερα βλέπουμε ελιές μέχρι 70 ετών , εκεί υπήρχε αμπέλι. Το τρίτο πλήγμα ήρθε με τον τουρισμό. Ο κόσμος βρήκε πιο εύκολο χρήμα και εγκατέλειψε τα αμπέλια. Επίσης η άξια της γης ανέβηκε και όλα τεμπελιά έγιναν οικόπεδα μιας και στην Ελλάδα δεν έχει γίνει χωροταξία. Το τελευταίο πλήγμα ήρθε στα τέλη της δεκαετίας του 80 όταν επιδοτήθηκε το ξάπλωμα. Τότε κινδύνεψε σχεδόν να εξαφανιστούν όλες αυτές οι ντόπιες ράτσες κρασοστάφυλων που καλλιεργούνται στον τόπο μας και που είναι μοναδικές όπως ο κακοτρύγης ,το σκοπελίτικο το πετροκόριθο, η μαυρολιά, η βοστίτσα και άλλες.
Τότε πήραμε την απόφαση να συνεχίσουμε την παράδοση αυτή, μιας και η οικογένεια μας είχε τα αμπέλια από τα μέσα του 19ου αι (υπάρχουν μέχρι και σήμερα συμβόλαια από την απόκτηση των αμπελιών από τους προγόνους μας από την εποχή της αγγλοκρατίας),και δραστηριοποιείται στην παραγωγή κρασιού από τότε.